Marleen ter Haar Romeny
Kleindochter van Hens en voorzitter: bewaakt de koers van het fonds, dicht bij de opdracht waarmee het begon.
Hens ter Haar Romeny was mijn grootvader, ik noemde hem altijd appa. Hij leerde me vogels kijken, vertelde mooie verhalen over Afrika en Indonesië, we luisterden naar de langspeelplaat met het muzikale sprookje van Peter en de Wolf en hij maakte vaak grappen.
Toen ik ging studeren in Utrecht in 1991 heb ik eerst nog even bij appa en amma op zolder in hun huis gewoond. Tot 2016 wist ik eigenlijk niet van het bestaan van de Ter Haar Romeny Stichting, totdat mijn tante Elsbeth vroeg of ik niet in het bestuur wilde komen. Zij zat daar toen al jaren in. Ik wist niks van de wereld van detentie en van appa’s werk in de gevangenis vroeger, maar het trok me meteen. Ik ben toen in het bestuur gestapt.
Het is mooi werk om met het humane gedachtengoed van appa bezig te zijn en daarbij hebben we een geweldig leuk en betrokken bestuur! Samen met Marianne en Hester proberen we altijd weer genoeg fondsen te werven voor concrete dingen die ex-gedetineerden aanvragen. Ik ben er heel trots op om appa’s werk voort te zetten via deze familiestichting.